vrijdag 28 november 2008

Het grote bedrog


Sinterklaas is het grootste kinderfeest ter wereld denk ik, maar dat niet alleen. Het is tegelijk zo ongeveer het grootste goedaardige bedrog ter wereld.

Zestien miljoen mensen doen er 3 weken lang aan mee: vaders en moeders van alle gezindten liegen er willens en wetens op los dat het een lust is, een hele middag uitzending op TV vanaf een grote boot en dat is nog maar het begin. 

De school wordt vol gehangen met zelfgemaakte papieren Klazen en Pieten, er worden Sinterklaasliedjes in gestudeerd (wie kent ze niet meer?), elke stad of dorpje heeft een eigen intocht, enfin je kunt het zo gek niet bedenken of het klopt ongeveer. De winkels liggen vol pepernoten, suikergoed, speculaas, marsepein en ander overheerlijk dubbel geraffineerd vergif dat uiteindelijk in kinderschoentjes maat 28 en omstreken verdwijnt.

En dan ……, dan slaat op een dag de twijfel toe en er volgen nog veel van zulke dagen. De Sinterklazen lijken niet op elkaar en ze hebben ook steeds andere kleren aan. Het laatste is nog wel te verklaren, want je heb zelf ook steeds andere kleren aan, maar dezelfde man met verschillende gezichten is ongeloofwaardig. Gelukkig heeft iemand verzonnen dat er ook hulpsinterklazen bestaan en daar kan je dan weer een poosje mee vooruit. Totdat ……, ja totdat de dag van de afschuwelijke waarheid komt!

Je vergeet nooit door wie en waar je bent ontmaagd en het opblazen van het geloof in Sinterklaas is net zoiets: je vergeet ook nooit waar en wanneer en door wie je het ware geloof is ontnomen. Uiteindelijk worden je bangste vermoedens bewaarheid: Sinterklaas bestaat niet! Je bent ingewijd, je bent nu “groot”, maar dat schept geen voldoening, integendeel. Liever klein mèt geloof, dan groot en geen geloof meer, maar er is geen weg meer terug. 

Je wereld stort in: je beseft op je 7e dat je onvoorstelbaar bent belazerd door alle grote mensen tegelijk. Niemand ter wereld blijkt meer te vertrouwen, zelfs je ouders niet, om over Heiligen nog maar te zwijgen. Dit valt in de verste verte niet meer te troosten en een levenslang trauma is het onvermijdelijke gevolg.

Ik ben er nooit meer overheen gekomen. Daarom heb ik besloten dat ik niet degene zal zijn die mijn kleinkinderen vertelt dat Sinterklaas niet bestaat, dat kan ik ze niet aandoen. Ik wacht gewoon tot ze het mij komen vertellen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten